Entradas

Mostrando entradas de junio, 2016

La trampa

El sonido del tambor, abre paso a tu caminar ya no se si eso fue amor empezar sin terminar Intoxicándome al bailar fundido en mi  propio ardor "Necesito para estar sentado un arbolito en este descampado" decía la canción cuando te susurraba despacito Aquí no hemos venido a jugar!! Desorientado al no verte ya lo decía aquel libro de Pérez-Reverte Mis manías son las lagrimas que calaron hondo aquel día desde la puerta de aquella casa con jardín, en Andalucía. Destino, cruel yo te fui infiel de noche dormía aun soñando, vida mía que yo te quería. La mar que nos unió, destiñó la ropa hundida. en aquel poso de mala fe sin avaricia, sin colores solo tu olor a rosa, apurando yo el café y tu sonrisa, me sonroja.

Poem

A letter in my bag A source in my soul Nevermind if you cry Baby I feel alone When the starts have passed away When you smile again I need you by the way At the zoo we lose our brain the sentence is too big for score what i feel The police is nearby Do you like to suck my dick?

letter

Hola Shae, te dije que te escribiria más, pero me asalta una duda, ¿Realmente quieres saber como me va? ültimamente pienso, espero que erroneamente, que si te preocupas algo, es mas bien por caridad que por interés o pasión; Pero como te dije intentaré escribirte algo un poco mas largo aunque mi vida no es que de para mucho más. Después del ingreso en el que aúin habalabamos me sumi en una espiral negativa y depresiva de la cual ahora empiezo a remontar; deje de hacer todo lo que me llenaba un poco, dejé de tocar la guitarra, de escribir, el inglés....Muchos problemas economicos y con mis padres, que ya no querian saber nada de mi. Incluso snifé un par de dias. Me vendí la guitarra, no salia de casa y no veia a nadie. Ahora, desde hace un par de semanas he ingresado en un Hospital de Dia, donde tengo a mi psiuiatra, infermeras, psicologo, compañeros y alli hacemos actividades y me he adaptado bien. tengo el telefono de 3 compañeros ya, y con uno estamos hablando de ir a ver a Mano...

Post-mortem t'estimo

Tu ets tan plena, i jo sóc tant buit: Ja m'entra la pena. Per no treure'n profit, Casi em moro, pero ja m' ésigual somnio a deshores, com un animal. Cor ple d'engrunes, d'avui i de demà jo encara ploro per sentir-me tant cuit. Si et pogués atrapar si pogués tornar a ser jo et prometo per l' aurora una calenta tardor. Un cop passats, els dies i les hores t'envejo com mores, poema malaït. Anem a la platja abans de desapareixer del tot mesclem nostres llagrimes amb la "dicha" y l amor! Francesc A.